Düğün bittikten sonra gelinlerden en çok duyduğum cümle şu oluyor:
“Keşke bunu yapmasaydım ama artık çok geç…”
Kimse düğün öncesi bunları yüksek sesle söylemiyor.
Ama düğün sonrası neredeyse her gelinin bir “keşke”si oluyor.
İşte yıllardır gelinlerden dinlediğim en sık pişmanlıklar 👇
“Annem üzülmesin, kaynanam kırılmasın, akrabalar konuşmasın…” derken
düğün bir noktada gelinin düğünü olmaktan çıkıyor.
➡️ Sonra gelen cümle:
“O gün ben ne istedim, hiç hatırlamıyorum.”
En tehlikelisi.
Çünkü fotoğraflara bakınca şu soru geliyor:
“Bu gerçekten ben miyim?”
➡️ Gelinlerin pişmanlığı gelinlikten değil,
kendini dinlememiş olmaktan.
Stres, huzursuzluk, ağlama isteği…
Hepsi normal ama çoğu gelin kendine şunu söylüyor:
“Nazlanıyorum galiba.”
➡️ Sonra fark ediyor:
Vücudu bağırıyormuş, aklı susturmuş.
“Büyükler sıkılmasın”, “halay olsun”, “oyun havası şart” derken
gelin pistte kendini yabancı gibi hissedebiliyor.
➡️ En acı pişmanlık cümlelerinden biri:
“Düğünüm vardı ama ben eğlenemedim.”
Fotoğrafçıdan kısılıp, süslemeye yüklenmek
ya da gelin odasını boş bırakıp, gereksiz detaylara para akıtmak…
➡️ Düğün sonrası fark ediliyor:
Bazı anlar satın alınamıyor.
Saatler, insanlar, program, detaylar…
Gelin ne kadar kontrol etmeye çalışırsa,
o kadar yoruluyor.
➡️ Ve düğün günü bitiyor ama gelin hâlâ yorgun.
Bu yazıyı okurken “ben de bunu yaşadım” dediysen
yalnız değilsin.
Hatta büyük ihtimalle bu satırları okuyan birçok gelin de aynısını düşünüyor.
Yaz ki başkası aynı hatayı yapmasın 💛
Bu yazıyı okurken…
İçim sıkıştı biraz 😔
Çünkü kendimi gördüm.
Özellikle şu kısımda:
Herkesi mutlu etmeye çalışmak.
Daha düğün olmadı.
Ama şimdiden başlıyor.
“Annem üzülmesin”ler…
“Onlar da haklı”lar…
Ve fark ediyorum…
Kendi isteklerim hep en sona kalıyor.
Sessizce.
Okurken dedim ki kendime:
Dur.
Burada bir çizgi lazım ✋
Keşke dememek için.
Sonra “ben ne istemiştim?” diye düşünmemek için.
İyi ki yazmışsın.
Zamanında okumak büyük şans 💛
Umarım bunu okuyan başka gelin adayları da
bir an durur…
Kendini dinler ✨
Hesabınıza giriş yapıp yorum yazabilirsiniz